THERE'S A PARTY , THERE'S DOWN . IN THE INFERNO , LETS ROCK...
من توان رام كردن تو را ندارم
توان اهلي كردنت را
يا توان تعديل غرايز نخستينت را
مي آزمايم هوش خويش را بر تو
چنانكه حماقتم را
هیچ يك را با تو كاري نيست
نه راهنمايي و
نه وسوسه
اصيل بمان
چنانكه هستي
من توان شكستن عاداتت را ندارم
سالها اينگونه بوده اي
توان تغيير طبيعتت را ندارم
كتابهايم سودي برايت ندارد
و عقائد من متقاعدت نمي كند
تو
ملكه آشوبي و
ديوانگي
كه به هيچكس تعلق ندارد.
بر همين طريق بمان ...
نشئه شو سلطان
با تریاک جان من
یا پیمانه رنج
مردمان من
آنی است
بر این دریای خونین خاموش
که صدف ها خفته اند
مرواریدان بیدار
خواب خفته شبانگاهت را
به برقی آشفته کنند
بیارام سلطان...
که سریر خونین زمستانیت
به سپیده دم بهاری ست
که غرقه ات کند
و شید فردای امید
آشیل تاریکی هستی ات شود
جایی که اژدهای نا سیراب
خفته است
پیمانه آخر را که میزنی
بیاد بیاور
جام سرخت را در شهریوری
که زوزه گرگانت
سپیده دمان خاوران را بدرقه می کرد
بیاد بیاور
شبنم چشمان زیبا را
در شبی که مرگ
بی حوصله بر پاشنه اتاق تاریکش دندان می گزید
بیاد بیاور
چه برزن و کوی ها
پذیرای افعی های تو بودند
و تو خونابه مادرانشان را ندیدی
بیاد بیاور
مردانی که تابوتشان
درخت آزادی بود
بر جنگل انتظار
سلطان پر کن پیمانه نشئگی ات را
که این دوش ماران را
سیراب جانی نیست
زود هنگامی است
آنگاه که دندان بر گلوی فرو دستی فرو کرده ای
به برق بامدادی
هزار خفاش وجودت
خاکستری شود
و روسپیان سعادت
رقص آخر خود را
به غمزه روند
دم آخر است سلطان...
تلخ دهانت را که می بندی
به یاد بیاور
قهقهه پیروزی ات را
آنگاه که مردمان من با خاک معامله مرگ می کردند
دیر است که دریابی...
تنها مرگ است که همتابی ندارد
وکسی بر لاشه گرگان نماز نمی گذارد
موتورهای جستجو پريده اند از خواب
كاربران , در دواير موج انفجار اطلاعات پستوهاي مجازي را ميگردند به دنبال سوسويي از حقيقت فيلترهاي یاهو هنوز فركانس فریاد حسن نصرالله را پيدا نكرده اند ويكي پديا , روزاروز زواياي تاريك سرنوشت را روشن ميكند ستارههاي قلابي پشت هم ميتركند و صداي تولد خورشيد از پشت قله هاي يخي پرده ی گوش زمين را ميلرزاند سایتهای هواشناسی ابرهاي تيره را به بينندگان عزيز نشان ميدهند و ظهور آفتاب را شایعه میخوانند ماهواره ها دکترینِ دوامِ شب را در میزهایِ گردِ مستند به جهان عرضه میکنند مانیتورهای كره اي رقص رقاصه هاي عرب را قاب ميگيرند و لیگ امارات با دسته گلهاي پاطلايي هاي ایرانی تزیین می شود شرق ميانه دراز كشيده در تختخواب آمريكايي اش و افتخاراتش را باد ميزند و نفت در لوله هاي تضمين شده به سوي سرنوشت غربي اش مي خزد من به دنبال دستی میگردم که از لمس ماشه ها نلرزد به دنبال چشمی که بیهراس ردّ نگاه گرگها را بگیرد در امتداد سکوت جنگل به دنبال گلویی که پیش از ذبح شعر شرف را فریاد کند ....
برهنه برهنه !
جز کاسه ای سفال به جای کلاه ، و پوتین کهنه ای بر پینه های پا بی بندُ عاصی به دایره ها از انسان کسی نمانده بود ... جز کاسه ای سفال که هزار بار ، از کنار دیگِ پُر خالی گذشته بود و پوتینی کهنه که از هزار راه بی برگشت، بی خود خواهِ خود او را از شعاع آشنائی ، به شعاع آشناتری می رساند ! بی شک جهان را به عشق کسی آفریده اند ، این بود سوتِ ناسوته اش ، آن دَم که پُشت بر جهان خو ساخته ، چشم در هیچُ پوچ بابونه خشک می خورد و خلال می نمود ! روباهِ باد از خرابه های هم جوار هق می زدُ می گذشت با جاروی بلند دُمش که هزار تار ِ یال ،
از هزار اسب شهید
تشنه هزار جنگ بود !
اولین نقطه ای که از مرکز کائنات گریخت
و بر خلاف محورش به چرخش در آمد ، سر من بود!
من اولین قابله ای هستم که ناف شیری را بریده است !
اولین آواز را من خواندم ،
برای زنی که در هراس سکوتُ سنگُ سکسکه ،
تنها نارگیل شامم را قاپیدُ برد !
من اولین کسی هستم که از چشم زنی ترسیده است !
من ماگدالینم ! غول تماشا !
کاشف دلُ فندقُ سنگ آتش زنه !
سپهر را من نیلگون شناختم !
چرا که همرنگ هوس های نا محدودِ من بوده !
خدا ، کران بیکرانه شکوهِ پرستش من بود
و شیطان ، اسطوره تنهائی اندیشه های هولناک و راک من !
اولین دستی که خوشه اولین انگور را چید دستِ من بود !
کفش ، ابتکار پرسه های من بود
و چتر ، ابداع بی سامانی هایم !
هندسه ! شطرنج سکوت من بود
و رنگ ، تعبیر دل بغضم !
من اولین کسی هستم که ،
در دایره صدای پرنده یی بر سرگردانی خود خندیده است !
من اولین سیاه مستِ زمینم !
هر چرخی که می بینید ،
بر محور ِ شراره های شور عشق من می چرخد !
آه را من به دریا آموختم !
من ماگدالینم !
پوشیده در پوستِ خرس
و معطر به چربی ِ وال !
سرم به بوتۀ خشکِ گونی مانند است ،
با این همه هزار خورشیدُ ماهُ زمین را
یک جا در آن می چرخانم !
اولین اشک را من ریختم ،
بر جنازه زنی که غوطه ور در شیرُ خون
کنار نارگیلی مُرده بود !
بی هراس سکوتُ سنگُ سکسکه ... !
خسته از تمامی پنجرهها...
خسته از شلاق بیرحمی...
دیگر بار لب گشودم تا سخنی بیابم و بگویمش....
اما غمی یافتم در سکوت همه لبها...
خواستم نگاهی بکنم و پنجرهای یافتم که کودکان زندگی
با سنگهای بهار آن را شکسته بودند...
من طمع بر آسمان بستم
و جسمی یافتم که پا بر زمین گذاشته بود...
کاش نمیگفتمش ٬ تمام آنچه را که گفته بودم
تا اینگونه نپیچد کلاف احساسش در رخنههای خالی وجودم
بی قافیه و بی وزن
بی شروع و بی پایان
بدون هیچ حرف اضافه ای از حروف اضافه !!
بی هیچ ابهامی از واژه های مبهم !
بی هیچ تکراری از شد ن !
بدون هیچ راهی برای آغاز یا پایان ...
خالی تر از پوچ و پوچ تر از هیچ ...
واژه هایم را در برگ برگ خاطراتم گم کرده ام
و دیگر فکر نمیکنم نیازی به پیدا کردنشان داشته باشم ...
کنار دور دست خیال ...
همین اکنون این لحظه را با شمار دغدغه هایم پیوند میزنم
و بر فراز طاقدیس آینده ام می ایستم !
حساب ها را بی حساب نکردیم !
شاید حسابی دیگر و شاید کتابی دیگر باید بود !
آن گاه که همه چیز پژمرده و ازهم گسیخته است
همه چیز تباه شده و سقوط کرده
این درهای بزرگ چوبی بسته خواهند ماند
وقتی که قلب ، قبری ست مملو از خون
و روح ، پوسته ای ست سرد و تسخیرشده از امید به بادرفته
آن گاه که آوای غرور خاموشی گزیده
و آتش شرف به تمامی خاکستر شده
این شکوه دست نخورده خواهد ماند
همین شکوه است که روح درون را حفاظت می کند
در برابر مصیبت این دنیای درهم شکسته
در برابر زخم های آواز
آرزو دارم که با اراده و روحی دست نخورده بمیرم
اراده ای که در نگاشتن این کلمات الهام بخش ام شد
در تمنای گشودن این درهای بسته
به جست وجوی سقوط کردگان مرو
من ، وظیفه سنگینی را به عهده گرفته ام ....
وظیفه سنگینی به نام هیچ ! ...
وظیفه سنگینی به نام پوچ ! ...
تصور نکنید که « پوچ » تصور کردن ، آسان است ...
و تصور نکنید که « هیچ » از « پوچی » هراسان است ...!
انسان درست هنگامی بزرگ می شود
که صمیمانه احساس می کند ، هیچ است ...
انسان درست هنگامی از کشیدن بار خجالت ،
خجالت میکشد ،
که صمیمانه احساس میکند که حتی هیچ
بزرگترین و قابل لمس ترین حقیقتها پوچ است ....
افسوس ...
اشکهای من خواهش مرا پذیرا نمیشوند ...
سراپا اشکم .... یک دسته اشک ..
یک دسته اشک که دلش میخواهد
به جای یک دسته گل
بر تابوت انسانیت ازیاد رفته ، لنگر بیاندازد ....
خاک بر سر خاک !
ای خاک بر سر خاک،
که اجازه می دهد ، بشر با فروتنی
به بی تکلیفیش فخر فروشد
ای خاک بر سر خاک ...
که به جای خون تاک ... خون خودش را ،
خون فرزندان خودش را ، می نوشد ...
...اما خاک – به جای خون تاک – خون آفتاب را
خون فرزندان آفتاب را می نوشد ...
و دریوزه ی بشرافتخارجو ،
در برهوت ایده آل بشری ، به خاک ، فخر میفروشد
....
و آدم از عدم
و سعی از ریشه های یاس می آید
وقتی یک تفاوت ساده در حرف
کفتار را به کفتر تبدیل می کند
باید به بی تفاوتی واژه ها و واژه های بی تفاوت دلبست
نان را از هر طرف که بخوانی نان است
وقتی عقیده، عقده خوانده می شود
و نور چراغ در آب، مهتاب تلقی
متانت زمین زیر برف یخ می زند
نان از یتیم خانه می دزدند
و می فهمیم
دزد
اشتباه چاپی درد است
حرف ناگفته ای در کنار لبم
در تب تولد است
که دردش را میان بغض و بلا و بهانه
گم کرده ام
وتاوان ظهورش را
هر شب کنار آوارگی های خود
می گریم
می گریم و غمش را تنها خودم
تا مغز استخوان حس می کنم
و نه هیچ کس
حتی اگر شریک غمم شوند
مرگا از تولد این تنهایی
که بیان وصفش را
دستم از دامان هر واژه ای کوتاه است
به که می توان گفت
که
این مهلت چند سطری عمر به چه معناست
که
دیگر معانی از واژه ها دور افتاده اند
که
دل های پروانه وش پای هر کرم شب تابی فرو می آیند و
سکه های رایج نامردی اعتبار یافته است
به که می توان گفت
که
مدعیان انتظار گوش به زنگ آمدن نیستند
که
میان دستهای کوتاه و خرمای نخیل تناسبی نیست
که
قهرها بیش وپیش از مهر ها گشته اند و
دنیا هرزه بازار قلب و نگاه شده است
به که می توان گفت
حرف هایی را که
به هیچ کس نمی توان گفت
گلویم
با طنابی از صبوری
حلق آویز بغض ناگفته هاست
می خواهم غسل دهم دردهایم را
بپیچم در کفن فراموشی ها
می خواهم نیایش کنم
تنهایی ام را
زیر باران های پر صدای شبانه
نمی دانم در کدامین فصل پریشانی ام ؟!
میل به زمانی دارم که
آخرین لحظه ی خود را
تن دهم به تمام فاصله ها
میخواهم دعوتت کنم
بیا!بیا!
فقط با من
صدایی نیست ، آوایی نیست
فقط سیطره ی سکوت است و حکومت تنهایی
دستی نیست ، تکیه گاهی نیست
هر چه هست دردیست آشنا با من و خاطرات غریبم.
ای کاش می توانستم گریه کنم
و تمام دردها و دلتنگی هایم را
با اشکهایم از خود برهانم
ولی افسوس که دیگر چشمهایم نای گریه کردن ندارند.
به واژه ها و کلمات پناه جسته ام
که شاید به جادویشان بتوانم دردهایم را خرد کنم
ولی افسوس که آنها خود یاد آور و معنای دردند.
هنوز هم با کلمات بازی می کنم
هنوز هم به جملات دست می سایم
ای کاش می توانستم پرواز کنم
ولی افسوس که پرواز ممنوعیتی ست ابدی.
در خرابه های بجا مانده ام
تمدن سکوت سبز می شود
ای فاتحان قلمرو روشنایی !
ارمغان تاریکی را
در استعداد خاک من نپاشید
من می هراسم از جنگلی
که ساقه های سبز رنگش
به دار مبدل می شوند...
"طناب" همزاد گردنهای افراشته نیست
وقتی در بیغوله های نفرت
جغد "اندرزگو" می شود
"دانایی" غریب می گردد
ای کاش فضیلت چشم
نه در "گریستن"
که در "نگریستن" بود
درخت تنهاست
با هزاران چشم ِ
سیب های خاکستر پدرانمان
در کنار گور های خالی
که تا مغز استخوانشان را
بلعیده است.
ساکت و با اشتها
ذره ذره پوستم را، تکه تکه می کند
هنوز به استخوانهای سفیدم نرسیده است.
یاد اهرام مصر افتاده ام
من فرعونی از
اهالی همینجا
گوری از شن و مه را در آیینه ی ِ
تلوزیونی سیاه و سفید برای
فصل رسیدن سیب ها
اجاره کرده ام.
درخت تنهاست
با هزاران سیب
که زیر دندان کودکان خیابان
مرا گاز می گیرند.
درخت تنهاست
با هزاران چشم که در نیمه شب
جهان را از خاکستر های پدرانمان
بالغ می کنند
